Laat ik je even meenemen naar eind 2021.
Het was een doodnormale dag, eentje zoals zovele. Ik weet nog dat ik door het bos liep, mijn dagelijkse rondje met de hond. Ik kon mijn vinger er niet op leggen, maar had heel sterk het gevoel dat er iets moest veranderen. Dus ik riep daar, midden in het bos: “Oké Universe! Let’s rumble it up!”
Little did I know…
Een paar maanden later volgde er een scheiding en werd mijn vertrouwde leven compleet op de kop gezet. Het universum had geluisterd… Na de scheiding volgde er heel veel verschillende emoties. Ik zeg trouwens scheiding, want ‘uit elkaar gaan’ dekt de lading niet na 17 jaar samen en twee kinderen, maar we zijn nooit getrouwd geweest.
Verdriet, boosheid, opluchting, gemis, schuldgevoelens, onzekerheid… het ging allemaal achter elkaar en door elkaar heen. Emoties die niet te stoppen of te onderdrukken waren. En nog steeds komen die emoties zomaar even om de hoek kijken. Met stip op nummer één het gemis. Het gemis van de kinderen wanneer ze niet bij me zijn. Maar tot voor kort ook boosheid, boosheid om hoe de dingen toen gingen en nu inmiddels gaan.
Ik kon daar heel erg in vastzitten. Die boosheid. Het afschuiven op de ander. Waarom kunnen dingen nu wél die toen niet konden? Gefrustreerd, boos en verdrietig werd ik ervan. En ik zeg bewust “werd”, want ik heb dit los kunnen laten. Wát een verademing.
Ik besef me nu namelijk dat de ander mij niet kon geven wat ik verlangde, wat ik nodig had, omdat ik er zélf diep van binnen niet voor openstond. Ik stond niet open om te ontvangen, om mijn mooiste leven te leven. Dus in plaats van het bij de ander neer te leggen, ben ik bij mezelf gaan kijken. Dat raakt soms diepe wonden, oude wonden, wonden waarvan je niet eens het bestaan wist. Het is makkelijk om dingen op een ander te schuiven, de ander de schuld te geven. Want dan ‘kan jij er niks aan doen’. En juist dat maakt het ook weer moeilijk voor jezelf, want als je het altijd op de ander projecteert, kan je het niet oplossen.
Pas wanneer jij in jouw eigen energie durft te gaan staan, wanneer jij jezelf je mooiste leven gunt, kun je ook pas écht ontvangen. Eerder kun je nog zoveel willen en verwachten van een ander, maar kan hij/zij het jou gewoon niet geven.
De kracht van zelfreflectie en zelfliefde
Deze realisatie heeft me enorm veel inzichten gegeven. Ik heb geleerd dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn eigen geluk en dat ik de kracht heb om mijn eigen leven vorm te geven. Door zelfliefde en zelfzorg centraal te stellen, heb ik meer rust en balans gevonden. Het proces was niet gemakkelijk en het vraagt om voortdurende reflectie en zelfbewustzijn, maar het heeft me sterker en veerkrachtiger gemaakt.
Nu sta ik meer open voor de liefde en de mogelijkheden die het leven te bieden heeft, en kan ik deze ook beter ontvangen en waarderen. Het is een reis van vallen en opstaan, van leren en groeien. Maar elke stap brengt me dichter bij een leven dat echt van mij is, een leven dat ik met volle overtuiging en liefde kan omarmen.